Laatste dagen in Frontino

afbeelding van Els Beelen

Donderdagochtend werden we verwacht bij de burgemeester en zijn knappe vrouw, ook de primera dama genaamd. De bedoeling van dit bezoek was om de medewerking van de nieuwe burgemeester te vragen voor het werk dat Handicap International en Corfrodis in Frontino doen voor mensen met een handicap. De vrouw van de burgemeester is kinesitherapeut en heel geïnteresseerd in het werk van Handicap International. Zij drukten ons dus op het hart dat ze zich in de toekomst zeker zullen inzetten voor het handicapthema in Frontino.

Zoals het burgemeesters betaamt, moest hij er weer na een half uurtje vandoor. Hierna sloten wij samen met de primera dama aan bij het comité municipal de atención general a la discapacidad of de gemeentelijke adviesraad voor mensen met een handicap. We wisselden ervaringen uit over de rechten van mensen met een handicap. Moeten we er ten allen tijde op toezien dat mensen met een handicap aan gewone activiteiten in de samenleving kunnen deelnemen? Of moeten we er ook voor zorgen dat zij kunnen kiezen voor doelgroepspecifieke activiteiten? Dit zijn enkele vragen die we ons gedurende deze vergadering stelden.

In de namiddag deden we buiten de vergaderzalen waardevolle ervaringen op. Corfrodis heeft een microproject opgezet voor haar leden met een handicap. Met dit microproject wil men mensen met een handicap, in de regio van Frontino, een duwtje in de rug geven. Handicap International heeft ervoor gezorgd dat Corfrodis tien kippen aan tien van haar leden kan geven. We bezochten vijf families die betrokken waren bij dit microproject.

Op economisch vlak betekent dit voor de betrokkenen een extra bron van inkomsten. In zeven weken zijn de kippen groot genoeg om te verkopen. Met dit geld kunnen er nieuwe kuikens en eten gekocht worden en blijft er nog een groot deel winst over. Maar we merkten dat het economisch aspect soms van minder belang is. Patricia vertelde ons dat ze voor dit microproject thuis zat en niets deed. Nu verdient ze zelf haar boterham en gaat ze de straat op om haar kippen te verkopen en om nieuwe kuikens en eten aan te kopen.

Niet alleen de ervaringen binnen het microproject waren interessant. Het was ook leerrijk om bij mensen thuis te zien hoe zij kijken naar en omgaan en praten met mensen met een handicap. We passeerden ook langs het huis van een familie die had deelgenomen aan de workshop van woensdag. Toen we toevallig langsreden, zagen we dat een van de dochters het boekje van Handicum aan het bekijken was. Zelfs in Colombia is men weg van het cursusaanbod van Handicum!

Vrijdagochtend braken onze laatste uren in Frontino aan. Onze gastvrouwen in het hostelletje waar we verblijven, drukten ons nog een laatste keer stevig tegen de borst. Daarna hadden we afgesproken met Julia en Rocío, die samen het kloppende hart van Corfrodis vormen. De evaluatie van de uitwisseling was eenduidig positief! We hebben allemaal veel geleerd van elkaar. Het werk dat in die paar dagen van ons verblijf is verzet, is immens. Het afscheid was er een met een lach en een traan. Maar het stond buiten kijf dat we in contact gaan blijven en elkaar zullen blijven steunen!