Tot ziens, Abidjan...

afbeelding van Luc Etienne

Op de dag dat President Alassane Ouattara de eed aflegt als nieuwe president van Ivoorkust, eindigt mijn missie. Ik draag de fakkel over aan Anne, die ik een jaar na onze gezamenlijke missie in Port-au-Prince weer ontmoet.

Ik kijk ernaar uit om mijn familie en vrienden terug te zien. Maar toch doet het ook pijn om een team en patiënten aan wie je gehecht bent geraakt te verlaten.

Na het bezoek van het prothesecentrum "Vivre debout" aan het universitair ziekenhuis van Yopougon, kunnen de patiënten weer hopen dat ze ter plaatse hulp zullen krijgen. Wie een amputatie heeft ondergaan, zal een prothese krijgen en er zullen ook orthesen of loophulpmiddelen worden uitgedeeld. 

De gevolgen van het conflict in Ivoorkust zijn zwaar, zowel fysiek als sociaal. Yolu is teruggekeerd naar zijn oude huis en heeft het volledig geplunderd en vernield aangetroffen. Hij vindt trouwens geen enkel spoor van zijn broers en zussen... Pascal is juwelier en heeft zijn arm verloren. Aan zijn andere arm heeft hij een zware elleboogbreuk opgelopen. Met revalidatie probeert hij er weer bovenop te komen.

Nog vele anderen hebben eveneens een lange weg te gaan: amputaties, een lang genezings- en revalidatieproces... En toch blijven de patiënten glimlachen, ondanks alles wat ze hebben meegemaakt. Dat raakt me het meest. Het toont aan dat wij als kinesisten mensen hoop geven. We zorgen voor hun revalidatie, die soms lang en zwaar is... We voorzien krukken of prothesen... en herstellen zo tal van levens.