Winchelle: het wederzien

afbeelding van Wendy Huyghe

Zes maanden na mijn vorig bezoek aan Haïti, bevind ik me weer in het ziekenhuis van Port-au-Prince. Het wederzien is emotioneel, en vaak heel hoopvol. Marisse, die een half jaar geleden net met een prothese leerde stappen, werkt nu als animator voor Handicap International en spreekt andere slachtoffers moed in. Avély heeft zijn revalidatie helemaal achter de rug en heeft zijn studies hernomen.
Helaas zijn er ook vraagtekens. Van Josil, die nog in een ziekenhuisbed lag toen ik haar de vorige keer achterliet, werd niets meer vernomen. En dat geldt voor nog patiënten. De cholera en het straatgeweld na de eerste ronde van de verkiezingen hebben veel mensen schrik aangejaagd. Ze durven de weg naar het ziekenhuis niet meer te ondernemen.

Ook Winchelle is al een tijdje niet meer langs geweest voor haar kinéoefeningen, weet Mahmadou, de orthopedist. Ik heb het meisje beloofd dat we elkaar ooit weer zouden ontmoeten, dus ik besluit haar op te zoeken. Ze heeft me de voorbije maanden ook niet losgelaten. Telkens als ik over Haïti hoorde spreken, dacht ik aan Winchelle: 13 jaar, haar drie zussen en haar oma verloren, zelf veel te veel uren onder het puin gelegen en veel te veel operaties ondergaan, bang voor beton, bang voor de toekomst, …

Als ik Winchelle aan de lijn krijgt, is ze uitgelaten. Ik moet komen. Ze is samen met haar mama en haar broertje bij haar tante die een beautysalon heeft. Een chauffeur loodst me behendig door de Hel van het Haïtiaanse verkeer. In de file zie ik vier bijna-ongevallen en één echt ongeval met een tuktuk (taxi) en vergaap ik me aan de vele prachtige kunstwerken die zijn uitgestald tegen halve, afgebrokkelde muren.
De auto stopt aan een winkelcentrum waar de tante van Winchelle haar winkeltje heeft. Dat betekent dat het meisje haar angsten al voor een stuk heeft overwonnen, want een half jaar geleden durfde ze geen betonnen gebouw meer binnen omdat ze voortdurend de muren op haar af zag komen.
En daar is ze. Ze komt op me afgestapt. Zonder krukken! Ze mankt nog wat, maar ze stapt met een trotse houding, het hoofd recht. Ze vliegt me om de hals en we weten beide niet meteen wat gezegd. Ze is gegroeid en gelukkig ook wat bijgekomen.
Wat Ducarmelle, haar mama, mij te vertellen heeft, lijkt wel een goednieuws-show. Winchelle heeft haar krukken niet meer nodig en gaat op haar eentje naar school. Ze is de tweede van haar klas. Ook Ralph, het jongere broertje, ziet er stukken beter en minder mager uit. “Morgen is het een jaar geleden”, zucht Ducarmelle. “Dat wordt een loodzware dag. Gelukkig kan ik er sinds kort over praten met mijn kinderen. Dat is al een hele vooruitgang.”
Het afscheid van Winchelle valt me minder zwaar dan de vorige keer, omdat ik weet dat ze op de goede weg is. Handicap International heeft voor haar kansen gecreëerd, Winchelle heeft ze met beide handen gegrepen.