Goto main content

Jemerson: het ongeval te boven komen

Integratie Mijnen en andere wapens
Colombia
Jemerson is 13 jaar en woont in Colombia. Hij gaat terug naar school, maar het kostte tijd en veel hulp om het ongeluk te boven te komen waarbij hij zijn hand verloor.
Jemerson, een jonge Colombiaan van 13 jaar, zit in de klas met een schrift voor zich. Zijn linkerhand werd geamputeerd.

Jemerson is 13 jaar en woont in Colombia. Hij gaat terug naar school, maar het kostte tijd en veel hulp om het ongeluk te boven te komen waarbij hij zijn hand verloor.

Een klein dorp in de gemeente Corinto. Jemerson, 13 jaar, zit in de klas. Hij is afgeleid en volgt de les maar half. Zijn linkerarm rust op zijn schrift, maar de hand ontbreekt. “Het was een ongeluk. Jemerson was tien jaar, hij ging naar Ucrania, een boerderij niet zo ver van bij ons. Hij raapte iets op wat op een bal leek, en dat ontplofte. Ik vond mijn zoon terug onder het bloed, van zijn hand bleef niets meer over. Een echt drama,” zo herinnert zijn moeder Viviana, 28 jaar, zich het voorval.

Het leven neemt een nieuwe wending

Jemerson werd onmiddellijk naar het ziekenhuis Valle de Lili in Cali gebracht. Hij onderging verschillende operaties maar zijn linkerhand werd toch geamputeerd. “Het veranderde alles. Jemerson, zelfzeker, sportief en vrolijk, werd opvliegend en neerslachtig. Hij huilde onophoudelijk. Een kind van 10 jaar dat zijn aders wou doorsnijden … Hij vroeg me: ‘Waarom kan ik niet sterven?’ Hij droomde ook vaak dat hij een explosief voorwerp opraapte. Hij wou niet meer alleen slapen. Het was zwaar.”

Enkele maanden later leerde Jemerson Handicap International en de organisatie Tierra de Paz kennen. Hij kreeg revalidatietherapie en ging naar sessies voor psychologische ondersteuning, samen met andere kinderen die het slachtoffer geworden waren van mijnen: “We namen deel aan deze sessies en dat deed deugd. We hebben onze krachten naar waarde leren schatten en gebruiken om vooruit te blikken. Deze steun was essentieel voor Jemerson en mij,” vult zijn moeder aan.

Het vervoer naar school betalen

Viviana voedt haar twee kinderen alleen op, in een klein huis in het dorp El Jagual: “Een gevaarlijke buurt. Vorige vrijdagnacht losten bendes geweerschoten,” vertelt ze. Het huis kent weinig comfort: “De vloer en de muren zijn van aarde. Het sanitair is in de tuin. We delen dezelfde kamer. Dankzij de steun van HI en Tierra de Paz, heb ik materiaal gekregen om een klein manicuresalon te starten. Het is een project waarmee ik mijn loon in de ananasplantages wat kan opvijzelen. Dankzij het geld kan ik de transportkosten van Jemerson naar school betalen.” 

Wanneer de schooldag erop zit, slentert Jemerson naar huis. Later wil hij het leger in. Viviana ziet dat minder zitten: “Zijn grootouders zijn gestorven door het conflict, mijn drie broers ook. Jemerson heeft zijn hand verloren. Als ik me hem dan als militair moet inbeelden … Maar ik heb de angst achter mij gelaten. Ik mag me er niet tegen verzetten.”

De gevolgen van een handicap te boven komen, genoeg inkomen hebben om naar school te gaan, met de hulp van de teams van Handicap International werd het mogelijk. 

Steun hen, doe een gift!

 

 

Meer over dit onderwerp

Tsjaad: Khadidja, een sterke en onafhankelijke vrouw
© F. Rabezandirantsoa Bakoly / HI
Integratie

Tsjaad: Khadidja, een sterke en onafhankelijke vrouw

Handicap International (HI) herstelde de orthese van de 27-jarige Khadidja en hielp haar om een eigen zaak te starten.

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen
© S.Khlaifat / HI
Mijnen en andere wapens Revalidatie

Salam, Syrisch meisje met trauma's en dromen

De familie van Salam was olijven aan het oogsten in een boomgaard in Syrië. De kleine Salam, vijf jaar op dat ogenblik, raakte geïntrigeerd door een vreemd, klein, metalen voorwerp.

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg
© F. Vergnes/HI
Mijnen en andere wapens

Irak: gigantisch probleem staat heropbouw van het land in de weg

Op 13 oktober stelde HI een rapport voor met als titel “Geen veilige terugkeer: de impact van explosieve oorlogsresten op de getroffen bevolking in Irak”, waarin de organisatie de balans opmaakt van de huidige leefomstandigheden van de Iraakse bevolking. Sommige inwoners durven hun kinderen nog steeds niet te voet naar school te sturen. Anderen moeten op plaatsen werken die bezaaid liggen met explosieven om in de behoeften van hun gezin te voorzien.