Go to main content

"Nu zit ik niet meer alleen thuis"

Integratie Revalidatie
China
Handicap International is al sinds 2001 aanwezig in Tibet. De organisatie leidt er verschillende projecten in samenwerking met de TDPF (Tibet Disabled Person’s Federation). Met haar projecten wil Handicap International de levenskwaliteit van mensen met een handicap verbeteren. Zo krijgen ze aangepaste medische zorgen, waardoor hun kansen op een professionele toekomst groter worden. En toch moeten mensen met een handicap nog steeds een lange en moeilijke weg afleggen. Dat blijkt uit het verhaal van Tendron.

Handicap International is al sinds 2001 aanwezig in Tibet. De organisatie leidt er verschillende projecten in samenwerking met de TDPF (Tibet Disabled Person’s Federation). Met haar projecten wil Handicap International de levenskwaliteit van mensen met een handicap verbeteren. Zo krijgen ze aangepaste medische zorgen, waardoor hun kansen op een professionele toekomst groter worden. En toch moeten mensen met een handicap nog steeds een lange en moeilijke weg afleggen. Dat blijkt uit het verhaal van Tendron.

Tendron is een Tibetaans meisje van 16 jaar. Toen ze drie was, kreeg ze een tumor in de rug. Op aanraden van een helderziende weigerden haar ouders een chirurgische ingreep. Na een tijdje kon Tendron niet meer wandelen en werd ze regelmatig ziek. Ze bleef thuis in plaats van naar school te gaan. Haar ouders zochten uiteindelijk hulp, zowel bij hun religieuze leiders als bij de dokters. Maar helaas kon er niets meer aan de toestand van Tendron gedaan worden. Het meisje geraakte verlamd aan de beide benen en had voor alles hulp nodig. Dat maakte haar heel gesloten. Ze ging de deur niet meer uit, weigerde met haar familie te praten en negeerde haar vriendinnen.

In 2007 kregen Tendrons ouders te horen wat Handicap International en de TDPF konden doen en vroegen ze hulp. Daarop stelden sociaal werkers een programma voor dat bestond uit revalidatieoefeningen en psychologische steun. Ze gaven Tendron ook informatie over haar handicap. Een keer per week kwam de sociaal werker bij haar thuis langs. Toen werd Tendron snel beter. Ze begon te wandelen met krukken en herwon wat zelfstandigheid. Ook haar vrienden uit het dorp trokken weer met Tendron op en zagen zo van dichtbij wat hun vriendin moet doorstaan. En Tendron zelf bloeide open.

Sinds 2009 neemt Tendron deel aan het project ‘Professionele Opleiding’, dat in verschillende gemeenschappen binnen de Tibetaanse Autonome Regio wordt georganiseerd door Handicap International en de TDPF. Het meisje volgt lessen om naaister te worden. Ze voelt zich erg op haar gemak in die nieuwe omgeving, waar ze haar ervaringen kan delen met andere jongeren die hetzelfde hebben meegemaakt. “Ik ben heel gelukkig hier in het opleidingscentrum. Er zijn veel mensen zoals ik… en nu zit ik niet meer alleen thuis.”
 

Meer over dit onderwerp

"Ik beschouw mijn prothese als mijn eigen been"
© Davide Preti/HI
Revalidatie

"Ik beschouw mijn prothese als mijn eigen been"

Een infectie aan haar been na de aardbeving, kostte Maryse (44) bijna 10 jaar geleden haar rechterbeen. Haar handicap heeft haar echter niet kleingekregen.

"Deze oorlog die al vier jaar duurt, heeft de mensen uitgeput." Mijnen en andere wapens Revalidatie

"Deze oorlog die al vier jaar duurt, heeft de mensen uitgeput."

Suad Al-Qadri werkt als psychosociale hulpverlener voor HI in Sana’a, de hoofdstad van Jemen. Ze vertelt over de mentale toestand van de patiënten die door HI geholpen worden en de gevolgen van bombardementen op de psychologische gezondheid van de bevolking.

Bangladesh: "We zijn afhankelijk van de hulp in het kamp" Revalidatie

Bangladesh: "We zijn afhankelijk van de hulp in het kamp"

In een hoek van het vaste revalidatiecentrum van Handicap International in het Ukhiya-vluchtelingenkamp zit de 6-jarige Hamas. Hij werd door een hersenverlamming getroffen toen hij één jaar was. Hij staat vandaag in het middelpunt van de belangstelling omdat hij een revalidatiesessie volgt met Redwanul, kinesitherapeut van Handicap International.