Go to main content

"Ik beschouw mijn prothese als mijn eigen been"

Revalidatie
Haïti

Een infectie aan haar been na de aardbeving, kostte Maryse (44) bijna 10 jaar geleden haar rechterbeen. Haar handicap heeft haar echter niet kleingekregen.

© Davide Preti/HI

“Ik heb geen enkel probleem met mijn prothese, integendeel. Ik ben er trots op! Zonder prothese zou het leven veel moeilijker zijn voor mij,” benadrukt Maryse. Ze verkoopt voedingsmiddelen en steenkool in een kraampje voor haar huis en daarbij steekt ze haar prothese zeker niet weg. 

Twee weken na de aardbeving werd het rechterbeen van Maryse geamputeerd. Volgens de dokter had hij geen andere keuze, want de infectie die ze had opgelopen was levensbedreigend. Vier maanden later kreeg Maryse een eerste prothese en leerde ze opnieuw stappen in het revalidatiedorp van HI. Maryse kon ook een klein winkeltje starten dankzij de steun van HI.

Mijn leven is niet echt veranderd

“Ik moest aan de kinderen denken en ik heb tegen mezelf gezegd dat het leven niet eindigt na een amputatie. Ik heb nooit gehuild, ik had een sterke moraal en veel mensen die me aanmoedigden … ik heb geen enkele dag gehuild.” 

Maryse ziet weinig verschil met voor de aardbeving: “Ik kon lopen, ik kon sneller stappen dan nu, maar verder is er weinig veranderd. Ik functioneer nog altijd, ik heb nog altijd mijn winkelkraam, de kinderen gaan nog steeds naar school en ik leef nog. Een handicap blijft een handicap, daar valt niets aan te veranderen. Maar ik beschouw de prothese als mijn eigen, echt been.”

Wanneer ze anderen met een handicap ziet, moedigt Maryse hun op haar beurt aan om een prothese te gebruiken. Maryse kan zich geen leven meer voorstellen zonder prothese. En dat baart haar ergens wel zorgen: “Als de prothese versleten raakt, kan ik me niet meer verplaatsen. Ik heb de middelen niet om een nieuwe prothese te laten maken. Als de mensen die me tot nu toe geholpen hebben, daarmee stoppen, wat moet ik dan doen?”

HI blijft Maryse ondersteunen: in 2019 ontving ze een nieuwe prothese.

Gepubliceerd op: 11 oktober 2019

Meer over dit onderwerp

"Deze oorlog die al vier jaar duurt, heeft de mensen uitgeput." Mijnen en andere wapens Revalidatie

"Deze oorlog die al vier jaar duurt, heeft de mensen uitgeput."

Suad Al-Qadri werkt als psychosociale hulpverlener voor HI in Sana’a, de hoofdstad van Jemen. Ze vertelt over de mentale toestand van de patiënten die door HI geholpen worden en de gevolgen van bombardementen op de psychologische gezondheid van de bevolking.

Bangladesh: "We zijn afhankelijk van de hulp in het kamp" Revalidatie

Bangladesh: "We zijn afhankelijk van de hulp in het kamp"

In een hoek van het vaste revalidatiecentrum van Handicap International in het Ukhiya-vluchtelingenkamp zit de 6-jarige Hamas. Hij werd door een hersenverlamming getroffen toen hij één jaar was. Hij staat vandaag in het middelpunt van de belangstelling omdat hij een revalidatiesessie volgt met Redwanul, kinesitherapeut van Handicap International.

Irak: "Diep vanbinnen wist ik het" Noodhulp Revalidatie

Irak: "Diep vanbinnen wist ik het"

Abdel Rahman werd het slachtoffer van een bombardement in Mosoel. Dokters moesten zijn been amputeren. Sindsdien woont hij met zijn familie in het Hasansham-vluchtelingenkamp, waar Handicap International (HI) hem begeleidt.