"Ik beschouw mijn prothese als mijn eigen been"

“Ik heb geen enkel probleem met mijn prothese, integendeel. Ik ben er trots op! Zonder prothese zou het leven veel moeilijker zijn voor mij,” benadrukt Maryse. Ze verkoopt voedingsmiddelen en steenkool in een kraampje voor haar huis en daarbij steekt ze haar prothese zeker niet weg. 

Twee weken na de aardbeving werd het rechterbeen van Maryse geamputeerd. Volgens de dokter had hij geen andere keuze, want de infectie die ze had opgelopen was levensbedreigend. Vier maanden later kreeg Maryse een eerste prothese en leerde ze opnieuw stappen in het revalidatiedorp van HI. Maryse kon ook een klein winkeltje starten dankzij de steun van HI.

Mijn leven is niet echt veranderd

“Ik moest aan de kinderen denken en ik heb tegen mezelf gezegd dat het leven niet eindigt na een amputatie. Ik heb nooit gehuild, ik had een sterke moraal en veel mensen die me aanmoedigden … ik heb geen enkele dag gehuild.” 

Maryse ziet weinig verschil met voor de aardbeving: “Ik kon lopen, ik kon sneller stappen dan nu, maar verder is er weinig veranderd. Ik functioneer nog altijd, ik heb nog altijd mijn winkelkraam, de kinderen gaan nog steeds naar school en ik leef nog. Een handicap blijft een handicap, daar valt niets aan te veranderen. Maar ik beschouw de prothese als mijn eigen, echt been.”

Wanneer ze anderen met een handicap ziet, moedigt Maryse hun op haar beurt aan om een prothese te gebruiken. Maryse kan zich geen leven meer voorstellen zonder prothese. En dat baart haar ergens wel zorgen: “Als de prothese versleten raakt, kan ik me niet meer verplaatsen. Ik heb de middelen niet om een nieuwe prothese te laten maken. Als de mensen die me tot nu toe geholpen hebben, daarmee stoppen, wat moet ik dan doen?”

HI blijft Maryse ondersteunen: in 2019 ontving ze een nieuwe prothese.