Goto main content

"Ik beschouw mijn prothese als mijn eigen been"

Revalidatie
Haïti

Een infectie aan haar been na de aardbeving, kostte Maryse (44) bijna 10 jaar geleden haar rechterbeen. Haar handicap heeft haar echter niet kleingekregen.

© Davide Preti/HI

“Ik heb geen enkel probleem met mijn prothese, integendeel. Ik ben er trots op! Zonder prothese zou het leven veel moeilijker zijn voor mij,” benadrukt Maryse. Ze verkoopt voedingsmiddelen en steenkool in een kraampje voor haar huis en daarbij steekt ze haar prothese zeker niet weg. 

Twee weken na de aardbeving werd het rechterbeen van Maryse geamputeerd. Volgens de dokter had hij geen andere keuze, want de infectie die ze had opgelopen was levensbedreigend. Vier maanden later kreeg Maryse een eerste prothese en leerde ze opnieuw stappen in het revalidatiedorp van HI. Maryse kon ook een klein winkeltje starten dankzij de steun van HI.

Mijn leven is niet echt veranderd

“Ik moest aan de kinderen denken en ik heb tegen mezelf gezegd dat het leven niet eindigt na een amputatie. Ik heb nooit gehuild, ik had een sterke moraal en veel mensen die me aanmoedigden … ik heb geen enkele dag gehuild.” 

Maryse ziet weinig verschil met voor de aardbeving: “Ik kon lopen, ik kon sneller stappen dan nu, maar verder is er weinig veranderd. Ik functioneer nog altijd, ik heb nog altijd mijn winkelkraam, de kinderen gaan nog steeds naar school en ik leef nog. Een handicap blijft een handicap, daar valt niets aan te veranderen. Maar ik beschouw de prothese als mijn eigen, echt been.”

Wanneer ze anderen met een handicap ziet, moedigt Maryse hun op haar beurt aan om een prothese te gebruiken. Maryse kan zich geen leven meer voorstellen zonder prothese. En dat baart haar ergens wel zorgen: “Als de prothese versleten raakt, kan ik me niet meer verplaatsen. Ik heb de middelen niet om een nieuwe prothese te laten maken. Als de mensen die me tot nu toe geholpen hebben, daarmee stoppen, wat moet ik dan doen?”

HI blijft Maryse ondersteunen: in 2019 ontving ze een nieuwe prothese.

Gepubliceerd op: 12 januari 2021

Meer over dit onderwerp

Revalidatiezorg na een aardbeving: “Vroege mobilisatie is essentieel”
© HI
Noodhulp Revalidatie

Revalidatiezorg na een aardbeving: “Vroege mobilisatie is essentieel”

Haar persoonlijke ervaring met een natuurramp berust op een toeval, want ze was net in China toen in mei 2008 een hevige aardbeving de provincie Sichuan opschrikte. Maar Graziella Lippolis heeft als Rehabilitation Manager bij Handicap International België wel het één en ander te vertellen over de consequenties van aardbevingen.

Leven met diabetes: het parcours van Abdelrazzaq
© HI
Gezondheid Revalidatie

Leven met diabetes: het parcours van Abdelrazzaq

Diabetes is één van de belangrijkste oorzaken van beperkingen en leidt in sommige gevallen tot een amputatie. Dat gebeurde ook bij Abdelrazzaq.

Channa: een stap in de goede richting
© Lucas Veuve/HI
Revalidatie

Channa: een stap in de goede richting

Channa heeft een aangeboren afwijking. Haar verhaal toont aan hoe belangrijk revalidatiezorg en opvolging zijn voor kinderen met een beperking.