Beiroet: “Ik weet eerlijk gezegd niet hoe we deze keer weer recht moeten krabbelen”

Ik ben geboren en getogen in Libanon. Ik woon in Beiroet, dit is mijn thuis. Elf jaar geleden startte ik bij HI. Mijn collega's zijn als familie voor mij.

Ik was thuis toen de explosie plaatsvond. Mijn huis is erg ver van de haven, maar net voor ik de knal van de explosie hoorde, voelde ik een heel vreemde wind, die mijn lichaam vooruit duwde als een grote golf. De volgende dag heb ik de vernieling in de stad met mijn eigen ogen aanschouwen. Ja, ik had de foto’s en video’s al op tv gezien, maar een deel van mij dacht dat het misschien wat overdreven was.

De werkelijkheid was nog veel erger. Wat ik op het nieuws had gezien, was slechts een fractie van de omvang van de ramp. Het valt moeilijk te beschrijven en ik vind het nog steeds moeilijk te geloven dat zoiets in Libanon zou kunnen gebeuren. De eerste plek waar ik naartoe ging, was het kantoor van HI. Ik herinner me mijn eerste gedachte toen ik daar binnenkwam: ik was ongelooflijk dankbaar, voor HI en voor heel Beiroet, dat de explosie zich had voorgedaan na de werkuren. Er lag overal glas, de bureaus lagen omver, het was een chaos. Ik denk dat er vele slachtoffers gevallen zouden zijn, moesten we daar geweest zijn.

Sinds die dag doet HI er alles binnen zijn macht aan om hulp te bieden. We gingen naar de ziekenhuizen en de zones die zozeer zijn verwoest dat je ze niet meer herkent, om de behoeften van de slachtoffers te bepalen.

Ik ontmoet elke dag mensen die het moeilijk hebben. Een man, een taxichauffeur, verloor zijn huis en zijn wagen door de explosie. Hij heeft vijf kinderen, maar door de economische crisis was hij de enige kostwinner in huis. Hij zag zich gedwongen om zijn kinderen te sturen naar vier verschillende families die kunnen helpen om voor hen te zorgen. Hij vertelde me dat hij liever dood zou zijn dan de werkelijkheid, zijn toekomst, in de ogen te moeten kijken. 
Mijn team heeft zulke verhalen herhaaldelijk gehoord. Het is confronterend, maar het helpt te begrijpen waarom de eerste psychologische hulp die wij aanbieden zo belangrijk is.

We worden ook geconfronteerd met de dringende nood aan revalidatiezorg. De mensen hebben de ziekenhuizen snel (moeten) verlaten, velen konden niet terug naar huis omdat hun huizen gevaarlijk instabiel zijn. We moeten deze personen identificeren en revalidatiezorg verlenen om hun herstel mogelijk te maken.

Het is niet de eerste keer dat Libanon of Beiroet te maken krijgen met een catastrofe. We weten hoe we onze rug moeten rechten en opnieuw starten. Maar deze keer is de explosie slechts een deel van het hele plaatje. Onze economische situatie is rampzalig, de politieke situatie ingewikkeld. We voeren ook nog eens een wanhopige strijd tegen de verspreiding van het Covid-19-virus. We zitten op onze knieën en ik weet deze keer eerlijk gezegd niet hoe we weer recht moeten krabbelen.

In naam van mijn team wil ik iedereen bedanken die ons hulp biedt, op welke manier dan ook. Bedankt.