Print eens een prothese: positieve resultaten met 3D-printing

Kunnen 3D-printing en computergestuurd design ervoor zorgen dat meer mensen toegang krijgen tot kwalitatieve protheses? Handicap International is volop bezig met een innovatief onderzoek hierrond. De eerste resultaten zijn bemoedigend! 

In veel lage- en middeninkomenslanden hebben maar 5 tot 15% van de mensen die hulpmiddelen nodig hebben – bijvoorbeeld protheses – hier ook werkelijk toegang toe. [1] In afgelegen of gevaarlijke gebieden zijn gespecialiseerde zorgverleners eerder zeldzaam en is materiaal duur. Zo gebeurt het dat mensen er slechte of onaangepaste protheses dragen, die geïrriteerde huid, drukwonden en spierpijn veroorzaken.

Handicap International test al een tijdje 3D-geprinte kunstledematen om na te gaan of deze technologie ervoor kan zorgen dat mensen meer en gemakkelijker toegang krijgen tot kwalitatief materiaal.

Hoe wordt een 3D-prothese gemaakt?

Met een kleine, lichte 3D-scanner worden afmetingen genomen van de patiënt, om op basis daarvan een digitale koker te creëren die past op de stomp van het geamputeerde ledemaat. Met modellerende computersoftware kan de digitale koker nog verder worden aanpast, alvorens deze naar de 3D-printer wordt gestuurd. De printer drukt vervolgens duizenden laagjes thermoplastiek af die uiteindelijk een op maat gemaakte prothesekoker vormen, die perfect overeenkomt met de vorm van het afgezette ledemaat.

Met 19 personen die momenteel deelnemen aan het onderzoek in Togo, Madagascar en Syrië, staat de 3D-methode voor de productie van protheses nog in zijn kinderschoenen. Maar de voorlopige resultaten tonen wel aan dat de 3D-geprinte kokers een veilig en doeltreffend alternatief zijn voor de huidige kokerontwerpen. Het proces bespaart het medisch personeel tijd en laat veel inspraak van de patiënt toe. Het is natuurlijk van belang dat het materiaal dat gebruikt wordt om te printen, draagbaar is en relatief simpel om te gebruiken.

Verder onderzoek is nodig voordat deze vorm van behandeling algemeen kan worden voorgesteld aan patiënten, maar we hopen dat 3D-printing van protheses een manier wordt om mensen in afgelegen of gevaarlijke gebieden te kunnen helpen.

Enorm potentieel

Isabelle Urseau, verantwoordelijke revalidatie bij Handicap International, plant nu de volgende stappen: “Met de lessen uit de eerste testfase in het achterhoofd zullen we een tweede fase in het onderzoek ingaan. In deze tweede fase zullen we nog meer patiënten en andere locaties betrekken om onze methode aan grondige testen te onderwerpen. Het is weinig waarschijnlijk dat 3D-printing alle bestaande methodes om protheses te maken zal vervangen, maar we denken dat het in sommige omstandigheden een enorm potentieel heeft.”

[1] Bron: Assistive technologies for ageing populations in six low-income and middle-income countries: a systematic review (september 2015).

Dit project is een samenwerking tussen Handicap International, de universiteit van Strathclyde en twee industriële bedrijven( ProsFit Technologies en Porteor SAS).