Goto main content

Psychologische "eerste hulp" voor 500 inwoners van Beiroet

Noodhulp
Libanon

De explosies op 4 augustus hebben de hele bevolking in Beiroet met een trauma opgezadeld. De voorbije twee weken vingen de teams van Handicap International 500 personen op. 

Chafik Mia, 36 jaar, raakte zwaargewond aan het been toen het dak van haar keuken instortte bij de explosie, op 4 augustus in de haven van Beiroet.

Chafik Mia, 36 jaar, raakte zwaargewond aan het been toen het dak van haar keuken instortte bij de explosie, op 4 augustus in de haven van Beiroet. | ©Tom Nicholson / HI

Een twintigtal vrijwilligers ging van deur tot deur in de zwaarst getroffen wijken van Beiroet, zoals Quarantaine en Basta. Ze registreerden de grootste noden van de bevolking en verleenden wat we psychologische eerste hulp noemen.

Hoe de eerste hulp in zijn werk gaat

Bij elke ontmoeting stelt het team van HI zich voor, legt het uit wat de organisatie precies doet en wat het doel van het gesprek is: de schade opmeten, de persoonlijke situatie van elke persoon registreren, informatie verstrekken over de sociale, medische of humanitaire diensten die beschikbaar zijn in de buurt.

Onmiddellijke psychologische hulp verlenen

Tijdens het gesprek geven we de inwoner de tijd om zijn persoonlijke situatie te bespreken. De teams nemen de tijd om te luisteren naar de slachtoffers die hun hart kunnen uitstorten. Daar draait het om bij de zogenaamde psychologische “eerste hulp”: luisteren naar hun verhaal en zich vriendelijk en aandachtig opstellen wanneer ze hun problemen of angsten delen.

De psycholoog of psychosociale medewerker neemt een neutrale houding aan, zonder de persoon te onderbreken, en schept een vertrouwelijke band. Tijdens het gesprek kan hij bij tussenpozen begrip tonen door hun woorden te bevestigen met een “dat begrijp ik” of “ja, dat is waar”.
Hij probeert de situatie of de reactie te normaliseren. Als een persoon aangeeft dat hij of zij angstig is om nog buiten te komen, antwoordt de psycholoog dat dat een compleet normale reactie is en dat veel personen met dezelfde angst worstelen. Op deze manier zal de stress enigszins wegvallen.

Een luisterend oor, het begin van de therapie

Dit luisterend oor zal de meeste slachtoffers al verlossen van heel wat angsten en stress. Wanneer er meer aan de hand is, zal HI doorverwijzen naar de beschikbare diensten voor psychologische zorg. Twee à drie dagen na het gesprek neemt het team van Handicap International opnieuw contact op met deze mensen om zich ervan te vergewissen dat ze de juiste hulp gevonden hebben.

Een bevolking in shock

We stelden vast dat veel mensen nog in shock verkeren. Een man die aan het vissen was toen de explosie zich voordeed, wil niet meer gaan vissen of naar zee, wat een belangrijk inkomensverlies betekent voor zijn familie. Hij voelt zich opgejaagd en kan niet meer slapen.

De bewoners hebben het nog duidelijk moeilijk om de explosie te verwerken. HI zal de getroffen bevolking steunen en helpen om een oplossing te vinden.
 

Gepubliceerd op: 14 september 2021

Meer over dit onderwerp

Haïti, een maand na de aardbeving
© R.CREWS/ HI
Noodhulp

Haïti, een maand na de aardbeving

Een maand nadat een aardbeving het zuidwesten van Haïti opschrikte, zijn de humanitaire behoeften nog steeds immens. Meer dan 2.000 mensen kwamen om, 650.000 Haïtianen verkeren nog steeds in nood.

“Mijn letsel heeft alles veranderd”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Mijn letsel heeft alles veranderd”

Een granaatscherf doorboorde het lichaam van Hozeifa tijdens een bombardement in de Syrische stad Idlib in 2016. De jongen raakte verlamd aan zijn benen. Hij vluchtte daarna naar Libanon, waar hij in een tentje leeft met zijn gezin.

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”
© P.Poulpiquet/Handicap International
Noodhulp

“Alsof ik in een nachtmerrie was terechtgekomen”

De 48-jarige Mayada komt uit een buitenwijk van de Syrische stad Damascus. In 2014 werd haar huis gebombardeerd. Ze liep ernstige verwondingen op en moest naar het ziekenhuis voor een amputatie. Intussen leeft ze al twee jaar als vluchtelinge in Libanon, waar ze van Handicap International een prothese kreeg. Onze organisatie helpt haar met kinesitherapie.