Meteen naar de inhoud

Het verhaal van de roeping van Yolande

Mijnen en andere wapens
Colombia
Voor Yolanda deel ging uitmaken van het team van Handicap International, had ze al flink wat werkervaring opgedaan in de regio Cartagena. In deze streek laaien gewapende conflicten tussen de guerilla, paramilitairen en het Colombiaans leger hoog op. De burgerbevolking is hier regelmatig het slachtoffer van. Ze werd aangeworven als coördinator van het project ‘mijnen’ in het Caraïbische deel van het land. Ze doet haar werk enorm graag. “Ik krijg de kans om met de gemeenschappen te werken, dat is voor mij het belangrijkste”, zegt ze. Haar taak is het opzetten van hulpstrategieën voor slachtoffers van landmijnen in de regio. Ze worden tijdens hun hele proces van psychologische en lichamelijke revalidatie begeleid.
 Yolande tussen twee van haar teamleden



Voor Yolanda deel ging uitmaken van het team van Handicap International, had ze al flink wat werkervaring opgedaan in de regio Cartagena. In deze streek laaien gewapende conflicten tussen de guerilla, paramilitairen en het Colombiaans leger hoog op. De burgerbevolking is hier regelmatig het slachtoffer van. Ze werd aangeworven als coördinator van het project ‘mijnen’ in het Caraïbische deel van het land. Ze doet haar werk enorm graag. “Ik krijg de kans om met de gemeenschappen te werken, dat is voor mij het belangrijkste”, zegt ze. Haar taak is het opzetten van hulpstrategieën voor slachtoffers van landmijnen in de regio. Ze worden tijdens hun hele proces van psychologische en lichamelijke revalidatie begeleid.

Er zijn twee soorten werkdagen voor haar: die op het bureau en die op het terrein. “Als ik op kantoor in Cartagena blijf, denk ik samen met mijn collega’s na over wat voor activiteiten we het best kunnen organiseren wanneer we naar het terrein gaan. Op die dagen contacteer ik ook de verschillende Colombiaanse instellingen om te kijken hoe ze met Handicap International kunnen samenwerken om de slachtoffers te helpen.” Maar het grootste deel van haar tijd is Yolanda op het terrein te vinden, als luisterend oor voor de mensen. Dat doet ze het liefste. “Want de sleutel tot het succes van projecten bestemd voor de gemeenschap is het contact met de mensen die we helpen en de manier waarop we met hen meeleven”, legt ze uit. Daarom gaat Yolanda regelmatig met haar team kinesitherapeuten en psychologen op pad om slachtoffers van landmijnen en hun familie te bezoeken.

Midden maart zal Handicap International zijn activiteiten uitbreiden naar Bucamaranga, in het oosten van het land. Deze regio werd zwaar getroffen door het gewapend conflict en er vallen steeds meer slachtoffers van landmijnen. Yolanda, die uit deze streek afkomstig is, werd geselecteerd om het nieuwe bureau te gaan leiden. Haar reactie ? “Ik ben heel enthousiast ! Op professioneel gebied ben ik blij dat ik het werk van Handicap International mee kan uitbreiden naar een zone waar de slachtoffers nog niet de nodige begeleiding krijgen. Concreet zal mijn werk niet zoveel veranderen. Het grote verschil zal zijn dat ik verantwoordelijk word voor het beheer van het kantoor en een compleet nieuw team. Op persoonlijk vlak kan ik terugkeren naar mijn geboortestad, dichtbij de familie en vrienden die daar zijn blijven wonen.” Deze promotie is welverdiend als je ziet wat Yolanda al allemaal heeft gedaan voor de slachtoffers. Stéphane Pétiaux, de programmadirecteur in Colombia, kan haar met een gerust hart de sleutels van het nieuwe kantoor overhandigen.
 

Gepubliceerd op: 20 januari 2021

Meer over dit onderwerp

"Ik kon zelfs mijn kinderen niet meer voeden"
© HI
Gezondheid Noodhulp

"Ik kon zelfs mijn kinderen niet meer voeden"

Door de economische crisis die Venezuela in een wurggreep houdt, vluchtten Milagros Chacin en haar familie naar Colombia. Maar de uitbraak van de Covid-19-pandemie heeft de levensomstandigheden van de vluchtelingen nog meer onder druk gezet. Hoe moeten ze zich hieruit zien te redden?

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken
© D. Kremer / HI
Mijnen en andere wapens Noodhulp

Verboden clusterbommen blijven (burger)slachtoffers maken

Uit het laatste verslag van de Cluster Munition Monitor, dat deze week gepubliceerd werd, blijkt dat Syrië voor het achtste jaar op rij verantwoordelijk is voor de meeste slachtoffers. In 2019 nam het land in oorlog 80% van de slachtoffers voor zijn rekening. Maar de Cluster Munition Monitor getuigt ook over het gebruik van clustermunitie in het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan.

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"
© Tannourine / HI
Mijnen en andere wapens

Het 2020-rapport van de Landmine Monitor: "Covid-19 heeft de acties tegen mijnen ontregeld"

Voor het vijfde jaar op rij maakt de Landmine Monitor gewag van een uitzonderlijk hoog aantal slachtoffers van landmijnen, voor het merendeel burgers. De uitbraak van de COVID-19-pandemie begin 2020 heeft ook een nieuwe reeks onvoorziene uitdagingen met zich meegebracht