Meteen naar de inhoud

Juli - Hillary Clinton ontmoet Ban Advocate

Mijnen en andere wapens
Laos
13 juli 2012 zal in het geheugen van Phongsavath gegrift blijven. Hij is een Laotiaanse Ban Advocate die de ontploffing van een clusterbom heeft overleefd. Op die dag ontmoet hij Hillary Clinton, aan wie hij uitlegt hoe verschrikkelijk de ravage is die clustermunitie aanricht.

VIENTIANE, Laos – De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hilary Clinton hield in juli 2012 even halt in Laos tijdens haar Azië-reis. In een prothesecentrum werd Clinton voorgesteld aan de twintigjarige Phongsavath Manithong, een overlevende van een clusterbom en lid van de Ban Advocates uit Laos. Hij vertelde hoe hij zijn handen en zicht verloor tijdens de ontploffing van zo’n bom. De VS heeft de Conventie voor het verbod op clusterbommen nog niet ondertekend.

Phongsavath vertelde aan Hilary Clinton dat hij vier jaar geleden, op zijn zestiende verjaardag, naar huis liep met een vriend die een ‘vreemd voorwerp’ opraapte en het aan hem gaf. De bom ontplofte, waardoor hij zowel zijn handen als zijn zicht verloor. Phongsavath is lid van de Ban Advocates, overlevenden van clusterbommen die met de hulp van Handicap International sinds 2007 vechten voor een verbod op clusterbommen alsook voor een volledige erkenning van de rechten van de overlevenden. Volgens hem is er nog te weinig gedaan om het gebruik van clusterbommen te stoppen.

“Ik wil dat alle overheden de clusterbommen bannen, de bommen verwijderen en de overlevenden helpen. Ik had geluk want ik heb hulp gekregen … maar er zijn nog steeds heel veel overlevenden zonder enige hulp. Ze hebben een erg moeilijk leven.” “Je hebt volledig gelijk”, beaamde Clinton. “Er moet meer gedaan worden.”

Tijdens haar bezoek aan het prothesecentrum nam Clinton de tijd om een kaart te bestuderen die daar aan een muur hing: een derde van het land was bezaaid met rode stippen, waarbij elke stip stond voor een bombardement. Er werden meer dan 580.000 bombardementen uitgevoerd door de Amerikaanse luchtmacht, wat Laos het meest gebombardeerde land per inwoner maakt. Meer dan 30 % van de bommen ontplofte niet, wat een enorme bedreiging veroorzaakt voor de bevolking. In de voorbije jaren zijn ongeveer 100 mensen gedood door dergelijke niet-ontplofte bommen, waarvan 40 % kinderen.

Na haar bezoek aan het centrum, verklaarde Clinton dat het een “pijnlijke herinnering was aan de Vietnam-oorlog”. Het was het eerste bezoek aan Laos in bijna 60 jaar door een Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken.

Bekijk hier het filmpje van de ontmoeting tussen Hilary Clinton en de Ban Advocate uit Laos op de website van The Washington Post.

Blog van de Ban Advocates.
 

Het verhaal van Phongsavath (in het Engels).


 

Meer over dit onderwerp

Jemen: een hele generatie ernstig gewond voor het leven Mijnen en andere wapens Noodhulp Revalidatie

Jemen: een hele generatie ernstig gewond voor het leven

Sinds het begin van het conflict in Jemen heeft Handicap International meer dan 3.000 slachtoffers van explosieve wapens behandeld, waaronder 850 slachtoffers van mijnen en explosieve oorlogsresten. Bijna allemaal hebben ze een blijvende handicap overgehouden als gevolg van hun verwondingen en zullen ze specifieke nazorg voor de rest van hun leven nodig hebben. De organisatie maakt zich zorgen over de vele belemmeringen voor humanitaire interventies en de toegang tot de bevolking. Thomas Hugonnier, projectverantwoordelijke voor de organisatie in het Midden-Oosten, getuigt over de situatie in het land.

Laos: twee overlevenden van clustermuntie getuigen
© N. Lozano Juez / HI
Mijnen en andere wapens

Laos: twee overlevenden van clustermuntie getuigen

Ze wonen in hetzelfde dorp. Ze werden ook allebei het slachtoffer van clustermunitie. Eerst Kua Tcho Tor … dertig jaar later ook Chue Por Vang.

Laos: Onze ontmijningsteams geven niet op!
© N. Lozano Juez / HI
Mijnen en andere wapens

Laos: Onze ontmijningsteams geven niet op!

Explosieve oorlogsresten blijven een dreiging vormen voor de bevolking in Laos. Handicap International zet zich in om die dreiging weg te nemen en om de humanitaire en socio-economische risico’s te verminderen.