Indonesië: 200 000 personen zoeken nog steeds hulp

  • Een kinesist die op de grond zit, onderzoekt de knie van een vrouw die op een stoel zit.
  • Een kinesist staat naast een vrouw die op haar krukken steunt.

Op 28 september werd Indonesië getroffen door een aardbeving, gevolgd door een tsunami, met meer dan 2 000 doden en meer dan 4 000 gewonden tot gevolg. Meer dan 68 000 huizen raakten beschadigd of verwoest en meer dan 200 000 moesten hun huis verlaten. Handicap International helpt de slachtoffers van de ramp, samen met de lokale partnerorganisatie Ikatan Fisioterapis Indonesia (IFI).

200 000 personen hebben nog steeds hulp nodig

“Twee maanden na de aardbeving is de situatie nog steeds heel moeilijk voor talloze slachtoffers van de ramp,” vertelt Cheria Noezar, die de operaties van HI in Indonesië coördineert. Duizenden mensen die hun woning verloren, leven nog in tijdelijke schuilplaatsen, bestaande uit dekzeilen, of slapen in tenten. Zij hebben naast een veilige woonplaats ook nood aan medische hulp, revalidatiezorg en sanitaire voorzieningen. Veel mensen die gewond raakten aan de ruggenmerg of het hoofd, of die een ledemaat verloren, hebben nog geen gepaste verzorging gekregen. Eén van onze prioriteiten is ervoor zorgen dat alle slachtoffers kunnen rekenen op revalidatiezorg om op lange termijn nieuwe handicaps te voorkomen.

Noodrevalidatiehulp

Op 24 en 25 november vond in Makassar City een vorming plaats in samenwerking met de organisatie IFI. Sudan Rimal, revalidatiespecialist voor HI in Nepal, gaf 10 kinesisten van onze Indonesische partnerorganisatie een opleiding rond slachtofferhulp bij rampen: hoe een getraumatiseerd slachtoffer begeleiden, hoe een stomp masseren, … Na deze opleiding vertrokken de kinesisten naar de regio’s Donggala, Sigi en Palu. Ze zullen minstens 900 gewonde personen bijstaan tijdens hun revalidatie en basisoefeningen aanleren aan familieleden van de slachtoffers.

De meest kwetsbare slachtoffers worden niet vergeten

HI en IFI identificeren bovendien de meest kwetsbare personen door middel van huisbezoeken. Nadien verwijzen ze hen door naar andere partnerorganisaties zodat ze in aanmerking komen voor andere gepaste hulp (onderwijs, gezondheidszorg, …). “Veel personen met een handicap in Palu kennen hun rechten niet. Hun noden worden te vaak over het hoofd gezien. Wij ontmoeten eigenlijk bijzonder veel personen die een zware verwonding (breuken) opliepen door de aardbeving, maar die geen hulp hebben gezocht omdat dat in hun omgeving niet als een prioriteit werd beschouwd. Rekening houden met hun noden is één van de prioriteiten voor HI,” besluit Cheria Noezar.